İlk Şiiri - Sadık Güler

Kabil ve Habil’den başladığı söylenir;
ilk günah,
ilk haset,
ilk kibir,
ilk kıskançlık…
İlk ölüm
ve ardından gelen bütün ilk’ler.

Oysa öyle midir?
İlk kıvılcım,
insanlığın atası Adem ile Havva’nın
ilk nefesinden önce bile çakmış gibidir.
Daha baştan yazılmıştır kaderin sayfaları.

İlk insan,
ilk anasız babasız yaratılış;
ilk erkek ve kadın,
ilk karşılaşma,
ilk ürperti,
ilk aşk…
Ve ilk anne,
ilk baba…

Cennet bile saklayamadı
insanın sınanışını.
İlk günah orada işlendi;
insana verilen ilk ceza
orada tecelli etti.

“Ey Âdem,
sen ve eşin cennete girin.
Orada dilediğiniz kadar kalın,
nimetlerden yiyin…
Fakat şu ağaca yaklaşmayın,
yoksa zalimlerden olursunuz.”

Helal dairesi genişken,
hiçbir şey eksik değilken,
insan yaptı yine yapacağını.
Cennette bile
zıttıyla imtihan oldu.
İnsanlığın atası
işledi ilk günahını,
aldı ilk cezasını.

Ve böyle başladı
ardından gelen bütün ilk’ler:
ilk bakış,
ilk tanış,
ilk aşk,
ilk ihanet…
Her şeyin başlangıcı
Adem ile Havva’nın
ilk adımında saklı kaldı.