Yaz bu adam nasıl dimdik durdu hayatta
Korkmadan yürüdü her saniyesinde umutla
Yaz sevilmeden sevmişliğini yaşamadan yaşamışlığını
Yaz bakkaldan aldığı ekmeğin gazetenin,sigaranın
Dünden dağa ağır olduğuna
Yaz bu nasıl kaderdir beni hayat sofrasında
Acılarla yavaş,yavaş yoğurduğuna
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta