İlahi-name Şiiri - Mert Ali Bedel

Pencereyi kapattım, güneş dolmasın diye içeri.
Hangi özgürlük bedelse bir cana,
Şiirler yakılsın, silahlar patlasın,
Mahşer her günümüz olsun.
Özgürlüğümüzün deltasında
Hüzün dolmuşsa içeri,
Işık kâr eylemez.
Ölüm oturmuşsa gidenin yerine,
Vuslat kâr eylemez.
Bir çocuk solmuşsa,
Toprak annesini almışsa,
Babalar yarım kalmışsa,
Yaşamak kâr eylemez.
Ömrümüze yazılan, göğsümüzde bir acıyı büyütmekse;
Niçin yarım kalır insan her durakta?
Perdeleri çektim ve kendime bir acı edindim.
Hangi savaşın sonunda ölüm yoktur?
Bize yakın olanı unutmak mümkün olur mu?
İçimizi deşen bu acıya boyun eğiyorum.
Dağınık evim, odam...
Ey ölüm, seni bekliyorum.
Her acının sonunda Rabba sığınırım;
Eğilir başım, şiir eğilir.
“La tahzen” der, adını haykırırım.
Damarlarımda gezinen kan, şiirim...
İsyanım yalnız O’nadır.
Kim kalmış ise ölüm ile baş başa;
Cennet bahçeleri, âb-ı hayatın suyu dökülse de önüme,
Eğilip içmem.
Boynumun inceldiği yer bir O’nadır.
“Kâr eylemez” der şair;
Kâr eylemez Hak’tan geçmeyen su bana.
Penceremi açarım, güneş vursun ölümün yayıldığı odama.
Kalksın oturduğu yerden...
Rabb, kendini hatırlatır her boşlukta;
Bense derim:
“La tahzen.”