I.
Dünya bir gölgedir, geçtin mi serden,
Açılır önünde, sır dolu perden.
Ruhunu kurtar da, düştüğüm yerden,
Her an aralanır, o kutlu kapı.
II.
Gözünü bürüyen, perdeler kalkar,
Gönül gözü ile, bakanlar anlar.
Eriyen o benlik, sükûna dalar,
Nura doğru gider, o kutlu kapı.
III.
Maddeyi arkanda, bıraktığın an,
Zamanı, mekânı, unutur bu can.
Ebedi alemdir, görünen cihan,
Sonsuzluğa varır, o kutlu kapı.
IV.
Aşkın potasında, eriyip sönmek,
Mümkün mü aslına, ölmeden dönmek?
En büyük devletmiş, o nuru görmek,
Candan cana yol bulur, o kutlu kapı.
V.
Gaflet uykusundan, uyandır bizi,
Yıkansın kalplerden, günahın izi.
Mahşerde güldürsün, o yüce mazi,
Mümine kucak açar, o kutlu kapı.
VI.
Adım adım yürür, menzile doğru,
Gönülde parıldar, hakikat nuru.
Aşarak nefs denen, o dik yokuşu,
Mizana ulaştırır, o kutlu kapı.
ENGİN TOPKAN (05.09.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 5.09.2026 14:16:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.



