İlaç Olsan Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

İLAÇ OLSAN
Fevzi Emir Yılmaz

Eyy gözlerimden damlayıp çağlayan nehir!
Yıkıp attın aşktan yana ne varsa bende.
Şimdi sol yanım boş, soluğum zehir;
mahşere dek aklımdasın,
hiç gelmesen de.

Hangi dil anlatır bilmem bendeki seni,
tutulmadan, lâl olmadan, kekelemeden?
Yere göğe destan ettin böyle seveni;
kim savunur şimdi beni lekelemeden?

Gün yüzü görmedim ben bu aşka düşeli,
kara sevda dedikleri bu olsa gerek.
Uykuyu gözlerimden aldın çekerek;
sanki yatağımda binbir mayın döşeli.

Ve şimdi...
Hece hece seslenmekte ayrılık,
bir hicran bestesidir ki tutturmuş çalar.
Gökyüzü simsiyah, her yer karanlık;
ayaklar altında sanki tüm şahikalar.

Madem ki gönlünde yok idi yerim,
koyversen giderdim kendi yoluma.
Kırpmazdım gözümü, yemin ederim,
sensizliğin saplanırken bağrıma.

Git ki ihanetinden soğusun kalbim,
bir daha sevmeye mecalim olsun.
Kırdığın her zerremden çıkar bir albüm;
bakar bakar durursun, hatıram olsun.

Sakın ola ne adımı ne sanımı anasın;
sildim seni defterimden, sende arama.
Hiç onmasın, bırak öyle kanasın;
ilaç olsan sürmem gönül yarama.