İki Zehir Şiiri - Kemal Korkut

nefes mi bu aldığım.. günler geçiyor benden habersiz,
senden habersiz, umut değil miydi, beni zehrine mahkûm eden, bütün zaaflarımı toplasan
bir sen etmiyor

ama dur

benim iki bağımlılığım vardı hayatta, iki zehrim

biri
tütünüm, diğeri sen...

olmayacak dualara sığınıyorum
sonra
sitem mi bu
küfür mü
bırakıyorum geceme
gündüzüne

neydi
ellerimin ıslanmasına sebep olan

yağmur mu
yaş mı

bilmiyorum

sadece
gitmiyor

hayat dediğin
ciddiye alınmayacak kadar kısa derler ya

hayat
içinde
sen gidecek kadar
uzun muydu

nereye baksam
her lafı ayrılığa yoran şiirler
ne olduğu belirsiz kelimeler
“herkese iyi olun” diyen
“kendimi seviyorum” diye bağıran..

ben
kendimi sevmeyi
senle öğrenmiştim
kendimden nefreti de
senden

bu nasıl bir yokluk makamı

ben neredeyim
yer dediğin yer neresi
ev dediğin
hangi boşluk

yanan yüzümü
serinleten ellerin
nerede

bir bakışına
binlerce gülüş büyüten
kalbim
yüreğim
nerede

atıyor mu
bir yerlerde

ve ben
bu gece
sabahı değil
seni düşünür oldum

aydınlıkta değil
ruhumda büyüttüğüm
her karanlıkta