Yorgun yokuşu çıktım bu akşam,
Resmini denize attığım o uçurumun kenarında
ince bir papatya açmış,
Senin yüzünü papatya bahçesiyle çizmiştim,
Durgunlaştı yüreğim, titredi elim papatyada...
Sana geldim bu gece mutlu yoldan,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta