İki Yaralı Yürek Şiiri - Serpil Koçar

Biz iki yaralı kalptik
Yıllarca sevgiye aç kalmış,
Defalarca sırtından hançerlenmiş
İki yaralı yürek…

Ne güzel bir duada birleştik biz seninle,
Toprağın yağmuruna kavuşması gibi
Birbirimizin yaralarına dokunmadan sevdik.
Yargılamadan, sorgulamadan,
Sadece teslim olduk sevgimize,
Sonsuz bir inançla çıktık bu yola.

Varlığımız sanki Yaradan’dan bir armağandı;
Gözlerimizde saklı duran o hüznü gördük ikimiz de,
Ama hiç sorgulamadık.
Sessizce, küçük adımlarla anlattık kendimizi birbirimize…
Sığınak olduk, sırdaş olduk,
Dert ortağı olduk;

Zamanla birbiriyle tamamlanan
İki yaralı yürek hâline geldik.
Bazen suskunluğun içinde,
Bazen de kahkahaların arasında
Bulduk birbirimizi.

Sevgiyle, sabırla, sessizlikle
Dokunduk birbirimizin acılarına,
Dokunduk umutlarına yarınlarına,
Öğrendik ki, gerçek sevgi yaraları iyileştirirmiş

Şimdi senin ellerin ellerimde,
Senin bakışların gözlerimde…
Ve biz, yılların yükünü taşırken
Sadece birbirimize inanıyoruz.
Teslimiyet ve sonsuz bir inançla
yol alıyoruz,

İkimiz de yaralı ama birlikte bir bütün…
Bazen gecenin sessizliğinde,
Sadece nefesimizi dinleyerek oturuyoruz,
Zamansız bir huzur içinde;
Her yara, her hüzün, her sessizlik
Birbirimize daha çok bağlanmamızı sağlıyor.

Şimdi anlıyoruz ki,
İki yaralı yürek bile
Birbirine sevgiyle sarıldığında,
Dünyanın tüm acıları bile
Sadece sevgiyi iyileşiyor.

İşte o anda,
Her yaramız, her geçmiş acımız,
Her sessiz gözyaşımız
Sevgiye dönüşüyor;
Biz, artık yaralı değil,
Sadece birbirimize ait,
İki ruhun tamamlanmış
Bir bütünü olarak duruyoruz