Ne garip değil mi, seninle konuşamayışımız.
Gizli susuşlarımız.
Hep böyle miydik yoksa..
Vazo kırılmıştı da kırıklar acıtınca mı anladık.
Ne kadar zor oysa seninle iki yabancı olmak.
Varlığın hep içimdeyken yokmuşsun gibi yapmak.
Seni içimde büyütüp sonra yok etmek.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta