İki Nefes Arası Şiiri - Şule Akşit

Bu şiir, yokluğu değil; **"Ben"in gürültüsünü susturarak hakikatin duyulabileceği içsel açıklığı** anlatır. Çünkü hakikati gerçekten anlamanın yolu, onu dışarıdan kuşatmaya çalışmak değil; onunla aynı sessizlikte buluşmaktır. Şiirdeki **"iki nefes arası"**, zihnin bir anlığına düşünce üretemediği, benliğin geri çekildiği ve yalnızca şahitliğin kaldığı eştir. O kısa açıklıkta boşalan; bilgi değil, bilme iddiasıdır; kimlik değil, kimliğe tutunuştur; benlik değil, benliğin gürültüsüdür. Son dizedeki **"Ak bana"**, işte bu yüzden bir çağrı değil; artık yaşamın ruhunun önünde engel kalmamış bir bilincin sessiz hazır oluşudur.