İki Nazar Arasında Şiiri - Kara Çocuk 2

Bugün, şehrin o sağır gürültüsü ortasında,
Vakti kuşanan bir hülya gibi indin sokağıma.
Yanında arkadaşların, yüzünde o ince mahcubiyet tülü...
Gördün beni, adım gibi, ahirim gibi eminim.
Kirpiklerinin o ürkek titreyişinden,
Yüreğinin o telaşlı çarpıntısından biliyorum.
Lakin bir "yabancı" rolü biçtin kendine, zalimce değil, nazla.
Başını çevirdin;
Sanki ben o kaldırımın lâl olmuş taşıymışım ...

Amma velakin...
Ah o gidişin Leylâ, o revân oluşun...
Sen yürürken, arkanda şehirler yıkılıyor, mevsimler dökülüyordu.
Ve tam "Gidiyor, asrın baharı bitiyor" dediğim o meşum anda,
Kaderin o muhteşem cilvesi tecelli etti.

Giderken...
Omuzunun üzerinden bir kez döndün, baktın bana.
O ilk nazarın; "Korkma, buradayım" diyen bir teselliydi.
Yetmedi...
Ruhun el vermedi, bir adım daha attın ve tekrar döndün.
İşte o ikinci bakışın var ya...
O, vedanın değil, yarına saklanmış bir vuslatın ıslak imzasıydı.
Kâinat sustu, zaman hükmünü yitirdi, yerçekimi küstü.
Ben o iki nazarın arasında, ömrümün en uzun destanını yazdım.

​O an, zamanı köşe başında çivilemek istedim.
Koşup tutmak o narin ellerinden...
"Gitme" demek, "Şu kalabalığı sil, sadece biz kalalım."
Acı bir kahvenin telvesini, senin bir bakışınla bal eylemek;
Sana bir çikolata değil,
Damaklarda eriyen bir ömrün en tatlı bahanesini sunmak istedim.

Bugün yan yana gelemedik belki, olsun...
Sen o kalabalığa karışıp gitsen de,
Attığın o son bakış, aramızdaki bütün mesafeleri ateşe verdi.
Üzülme, ferah tut içini ey gönlümün neşesi.
Arkanı dönüp iki kez bakan o gözlerin var ya;
Onlar bana "elveda" demedi.
Onlar bana; "Gitmek ayakların işidir, benim kalbim sende kaldı" dedi.

Gidişin, aslında bana yürüyüşündü senin.
Ve şahidim olsun o dönüp bakan gözlerin;
Ben seni, bir hevesin gelip geçici gölgesinde değil,
O iki bakışın arasına gizlediğin,
O "söyleyemediğin" cümlenin tam kalbinden seviyorum.