Dünya atlıların hışmına uğramış,
her yer toz duman!
Yeryüzünü putlar istila etti.
Haliç'te bir vapuru vurdular dört kişi
Demirlemişti eli kolu bağlıydı ağlıyordu
Dört bıçak çekip vurdular dört kişi
Yemyeşil bir ay gökte dağılıyordu
Deli cafer ismail tayfur ve şaşı
Devamını Oku
Demirlemişti eli kolu bağlıydı ağlıyordu
Dört bıçak çekip vurdular dört kişi
Yemyeşil bir ay gökte dağılıyordu
Deli cafer ismail tayfur ve şaşı




İnsanlık tarihi, şiirdeki peygamber figürlerinin temsil ettiği gibi aslında büyük erdemler, mucizeler, sevgi ve bilgelikle (yani varoluşun kutsallığıyla) başladı. Ancak insanoğlu bu kutsal mirası koruyamadı.
Burada insanlığın evrimini bir ilerleme değil, tam aksine ahlaki bir gerileme ve çürüme olarak gözler önüne sermiş...
Geçmişte insanı kurtaran değerler (Nuh'un gemisi, Yusuf'un kuyusu, İsa'nın hikmeti) bugün insanlığın kendi eliyle yarattığı toz duman, putlar ve çarmıhlar arasında ezilip yok olmuş durumda.İnsanın kendini nasıl mahvettiğinin en büyük kanıtı, kutsal olanı kirletmesidir.
İsa'nın sevgisinden sadece çarmıhın (şiddetin), Musa'nın adalet mücadelesinden ise sadece kekemeliğin (iletişimsizliğin ve zulmün) kalması, insanın kutsalı nasıl tersyüz ettiğini gösterir.Fakat insanlık öyle yapay, öyle putlarla dolu ve travmatik bir sistem inşa etmiştir ki, bugünün modern insanı artık kendi sesini çıkaramaz. Sadece geçmişten kalan acıların, savaşların ve kötülüklerin pasif bir yankısı haline gelmiştir. Kendi varoluşunu özgürce yaşayamayan insan, tamamen mahvolmuş demektir.
Muhteşem dizeler..Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta