İki dirhem yüreğim, bir ömür yük taşıyor şimdi.
Adını andıkça göğsümde fırtınalar kopuyor, sevgili.
Doymadı dünya susuşlarıma,
Gözlerimde biriken denizi taşırıyorlar.
Her bakışın, içimde saklı bir yangın,
Kül olup savrulsam da vazgeçemiyorum.
Bu nasıl bir mühre vurulmuş aşktır ki,
Silinmiyor kaderimden adın.
Toplanmış bütün ayrılıklar kapıma,
“Unut” diyorlar bana.
Bilmezler ki unutmak,
Senden vazgeçmek değil, kendimden geçmektir.
Artık başka baharlara kalmadı sabrım,
Çiçekler açsa da içim kış.
Boşver diyorlar…
Oysa senin adın geçince,
Bütün susmalarım dile geliyor
Kayıt Tarihi : 17.2.2026 00:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!