Biz ki yokluğa
Kanat açtık
Biz ki benlik ateşinden
Kaçtık
'Biz' diyene
Yakışır mı yalnızlık
Duvarlar bile
fezayı bağlayarak yorgun kanatlarına
bir güvercin uçurup kıtalar arasından
çağırdın beni
geçerek birer birer sürgün kanyonlarını
derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına
yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı
Devamını Oku
bir güvercin uçurup kıtalar arasından
çağırdın beni
geçerek birer birer sürgün kanyonlarını
derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına
yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı
'Biz' diyorsa iki dil elbette onların valsi de muhteşem olur. Benlik ateşinden kurtulmak her kula nasip değildir... Tesadüf olur mu hiç duvarların bile aşina olması ismine...
Ne güzel bir uyum sağlamış Nilüfer' ciğimin şiiri de. Sanki onlarda dansediyor yürekçe bir müzik eşliğinde... Kutladım her iki dostumu da içtenlikle ve sevgimle...
'İki kişilik kocaman bir boşluktansa sensizliği ve yalnızlığı tercih ediyorum.', der Can Yücel..
Çünkü anlamıştır sevdiği kadar sevilmediğini, önemsediği kadar önemsenmediğini..
Öyle beraberlikler vardır ki.. Doğal, kendiliğinden.. Hiç bir zorlama olmaksızın.. Bir gediği, bir eksiği tamamlar gibi..
İşte şiir de o...
'Boşluk yok..' Şüphe yok.. Tablonun bütününde yerlerini yadırgamadan iki kişilik, iki dilin valsi.. Bir Şiir..
Kutluyorum Nilüfer Hanım ve Aynur Hanım..
Allah nazardan saklasın sizi..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta