İki Cihanın Prangası Şiiri - Efsun Bkr

Sen, ufukta parlayan o mağrur Güneş,
Bense peşinden koşan, soğuk ve mahzun Ay.
Aynı gökyüzünde iki yabancı, iki eş,
Aramıza gerilmiş, aşılmaz binlerce yay.

Sen doğarsın, ben biterim o siyah boşlukta,
Işığın değse tenime, varlığım silinir gider.
Bir vuslat hayali kurarız her solukta,
Lakin her şafak, vuslatımıza kefen biçer.

Ne sen yörüngenden sapıp bana gelebilirsin,
Ne ben o harlı ateşinde yanıp kül olabilirim.
Ancak bir tutulma vaktinde belki,
Gölgenin içinde kaybolup, sende ölebilirim.

Aramızdaki mesafe, bir evrenin sükutu,
Sen gündüzün şahısın, ben gecenin yetimi.
Bu aşk ki; bir damla suyun ateşe umudu,
Bu aşk ki; imkansızın en yalın tarifi...