İki Bela Şiiri - Ümit Turhan

İki dene bela var ki şu bizim köyden
Allah’ımdan düşmanıma bile dilemem
Soyu sopu belli midir, necidir bilmem
Soyunu da sopunu da göçe vermeli

Biri çanak tutarken biri kan kusturuyor
Biri muhtar oldu, biri ses bastırıyor
İkisi de aynı kaptan yiyor, azıyor
Satsan satılmaz ki, kaça vermeli

Biri bağırır çınlar, kendi anlamaz
Biri zengin oldu, derdi anlamaz
Bir ipte de iki cambaz oynamaz
Birinden birini sirk'e vermeli

Meşin gibi suratları, utanmak bilmez
Kin akıyor sıfatından, yüzleri gülmez
Gart ağaçta bundan gayrı eğilmez
Tımar edip bunları kürk'e vermeli

Sütten çıktım diyor, hasbam, akı kalmamış
Kurdum diye gezinenin sürü kalmamış
Balık baştan koktu desem, başı kalmamış
Er olan bir yiğidi başa vermeli

Eşkıyası hırsızı dolarken köye
Bizim köylü niye böyle izleye
Toplayıp da hepsini bi izbeye
Haini de hırsızı da daşa vermeli