Iı, Homojen Pandomim Şiiri - Engin Topkan

(11)
Gitti o zıtlıklar, tek bir ruh kaldı,
Sahneye yayılan bambaşka bir haldi.
Halden hale geçen bedenler sustu,
Sessizlik o an tüm sesleri yuttu.

(12)
Yuttu karanlığı doğan yeni gün,
Bitti o kavgalar, o eski düğün.
Düğüm çözüldü, oyun burada bitti,
İki beden tek bir ışığa gitti.

(13)
Gitti ön yargılar, eridi duvar,
Artık bu sahnede tek bir nefes var.
Nefesler birleşti, ritim tek oldu,
Homojen o dünya sevgiyle doldu.

(14)
Doldu boşluklar da, can buldu akış,
Aynı yöne döndü o ortak bakış.
Bakışlar anlattı büyük uyumu,
Bedenler unuttu korkuyla mumu.

(15)
Mumu söndürdüler, güneş uyandı,
Aynı anda iki yürek de yandı.
Yanan o meşale tek bir yol çizdi,
Ayrılık bitti de her bir şey bizdi.

(16)
Bizdi o sahnede dans eden gölge,
Sınırsız, engelsiz, tek ortak bölge.
Bölündü geceler, aydınlık kaldı,
Homojen pandomim selama durdu.

ENGİN TOPKAN (09.07.2026)