Yaş elli beş, tepeleri dağları
Aşarak kendini üzme ihtiyar.
Arızalı dizlerinin bağları,
Koşarak kendini üzme ihtiyar.
Kime bu havalar, nedir bu çalım
Olmuşsun nefsine zulmeden zalim.
Ahmak kurbağanın ahvali malum
Şişerek kendini üzme ihtiyar.
Sultanımsın dedin, yıktı sarayı
Ta seneler önce açtı arayı.
Kapanmaya başlayan o yarayı,
Deşerek kendini üzme ihtiyar.
Harcama vefayı öyle kullara,
Göm gitsin geride kalan yıllara.
Kırk yıl önce yürüdüğün yollara
Düşerek kendini üzme ihtiyar.
Çiz kağıda gönlündeki eşgali
Çiz ki hemen teşhis etsin ahali
Osman der ki; deli derya misali
Coşarak kendini üzme ihtiyar.
12 Mart 2018
Kayıt Tarihi : 29.03.2026 13:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!