İfra! Şiiri - Gamze Apaydın

beni de alır mısın yanına bu gece,
bir şefkat olsun ifra ettiğin;
onca güne denk düşmese bile
düşsün gölgem gözünü açtığın her güne
ve alır mısın beni göğsünün kıyısına,
küflü bir gecenin yadigârıyım sonuçta;
seninle uyansın içimin karanlık tarafı—
benim payım hep gölgeydi, bilir Tanrı da
ve aksın memelerinden irin, beni hâlâ besleyen;
şimdi bir yetişkinim dünyanın soğuk koynunda,
kim olduğumu bilmeden—
İsrafil’in yanında durmayı düşleyen bir alametim ben;
kıyametin haberi miyim,
yoksa yasaklı bir ruh mu—
kan kusarken bile anlamadım kendimi
bir şehrin karanlığında, uyanığım hâlâ;
Tanrı başımda nöbet mi tutuyor,
yoksa çoktan azmetti mi ruhumu?
karnım aç; birileri ölüyor,
ben de yarına varmadan ölecek gibiyim
bu fanilik fıkrasında
ve olan bitenin kucağında
kendi gölgemin içinden geçiyorum—
bir adımım mezara
bir adımım Tanrı’nın karanlık merhametine
neye döndüm bilmiyorum;
kıyıya vuran bir haykırış mıyım,
yoksa suyun unuttuğu bir beden mi—
ama yine de soruyorum:
beni de alır mısın yanına