İçten İçe Sayıklama Şiiri - Özlem Çay

sokaklar genişledikçe
avazımda ki çukurlar da
boş durmuyor
koca koca gri battaniyeler örtüyor
boğazın üstüne,
kaçan ilmeklerden geçiyor
şehir hatlarının isyancı vapurları,
sırt üstü balıklar deliyor ağları
martılar
sesimi topluyor kayıklardan.
yosunlu kelimeleri ayıklıyorum
midye kabuklarından
bir sözsüzlük haykırıyor galata
uzaktan, uzaklardan.
uysal başını eğiyor
bulut evin penceresinden,
kız kulesi.

kalbini derinlere gömüp
aşkı unutmuş şehir,
serin
ak pak çarşaflar bürümüş narin tenini.
büyük ve soğuk ayaklar geziniyor
alnının çizgilerinde,
kadife perdesini çekiyor
usulca göğsümüzün üstüne.
şeb'i yelda'dan kalan son karanlığı
nefesime katıp
ellerine bırakıyorum şehrin,
acının o soylu
o çırılçıplak ağırlığını da bir başkasına.
ikiye bölüp uykulu düşümü tam ortasından,
gerçekliği,
kurgusal bir düzenin aklanmış sahnesine.
hayalleri bırakıyorum hasretin kıblesine
ifetine eğiliyorum kaburgamın......⚘
.....özlem/

ocak/üç
14:30