İçindeki Ayna Şiiri - Mustafa Alp

için kararmışsa, karanlık çöker ufkuna,
güneş doğsa bile sis iner bakışına.
renkler solar, hayat donar avuçlarında,
gerçek sandığın gölgeler dolaşır ruhunda.

bir kırık aynaya bakar gibi insan,
parçalanır suretler, silinir her nişan.
hakikat uzakta değil aslında senden,
ama yolunu örter fırtınalar içinden.

kalbin bulanmışsa gecenin hüznünde,
yıldızlar bile söner gözlerinin önünde.
bir tebessüm saklıdır en derin yaranda,
ama hüzün büyür sessizce zamanda.

dünyayı sert görürsün, insanları zalim,
her söz diken olur, her hatıra elim.
oysa bazen düşman sandığın yüzlerde,
bir sıcaklık gizlidir en sessiz sözlerde.

karanlık bir perde iner düşüncelerine,
yargılar zincir olur tüm hislerine.
bakarsın aynaya tanıyamazsın kendini,
yitirirsin yavaşça eski neşeni.

bir yağmur başlar içinin sokaklarında,
hatıralar yürür sessiz adımlarda.
her damla bir sızı düşürür kalbine,
gece uzar gider yalnızlıkla birine.

ama bil ki geceler sonsuza kalmaz,
her karanlık sabahla sessizce solmaz
bir gün yeniden doğar içindeki ışıkla
kül olmuş umutlardan yükselir sıcakla.

o vakit anlarsın gördüğün her şeyi,
boyayan aslında kalbinin rengiydi.
dünya değişmemiştir, insanlar yalandı
değişen yalnızca içindeki aynaydı.

için aydınlanınca çözülür sisler,
gerçek görünür olur bir bir, sessizce izler.
sevgiyle bakınca büyür her zerre,
ışık çoğalır en karanlık yere.

o yüzden sakın bırakma kalbini çileye
gömme umutlarını sessiz bir geceye.
çünkü insan önce kendi içinde kaybolur,
sonra dünyayı yanlış yollarda bulur.

eğer için karanlıksa dur biraz, dinle
bir ışık yanar en sessiz yerinden
gözlerini değil kalbini temizle,
gerçek kendiliğinden görünür yeniden.