Kendimi hangi yola vursam, hangi istikameti kendime yurt bilsem, hangi sokağın taş duvarına sırtımı yaslayıp bir kader uydurmaya kalksam, dönüp dolaşıp yine senin şehrine çıkıyor yollar; anlıyorum ki şehir dediğim şey bir bahaneden ibaret, bir örtü, bir kaçış hilesi.
Aslında sana çıkıyor bütün yollar, sana varıyor içimde susmayan o inat, o yürüyüş, o bitmek bilmeyen sana doğru iç cekişlerim.
Bir yüzü sevecek olsam, kendime yeni bir ihtimal, yeni bir insan, yeni bir başlangıç icat etmeye kalksam bile, gözlerin
evet, o gözlerin durdurulamaz bir ordu gibi sarıyor etrafımı, geri çekilmenin mümkün olmadığı bir kuşatma kuruyor ruhumun en tenha yerlerine kadar; ve ben, bu çağrının bir emir mi yoksa bir merhamet mi olduğunu ayırt edemeden, “teslim ol” diyen buyruğa, hiç tereddüt etmeden boyun eğiyorum, çünkü insan bazen yenilmeyi seçmez, yenilgidir asıl onu seçen.
Dimdik duruyorum hayata ve sana karşı dediğim her an, aslında içimde eğilen, kırılan, hatta yer yer diz çöken bir tarafım olduğunu da inkâr edemiyorum.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta