Göğüs kafesimde solmaya mahkûm edilmiş bir bahçe var,
Toprağı çatlamış, yaprakları çoktan sararmış ve yorgun.
Sussam; ruhumun duvarlarına çarpar sessizliğin çığlığı,
Konuşsam; dökülen her hece ruhumdan kopan bir parça ağır çamur.
Ne bu sükûnetin boyunduruğu altında nefes alabiliyor insan,
Beni görünce kaçma ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim
Devamını Oku
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta