İçimdeki Figan Şiiri - Muhammed Emin Daştan

Mum aydınlattığı oda kadar ısıtır mı?
Bir ölüyü, üzerine atılan onca toprak boğar mı?
Bir bebek sancısız doğar mı?
Birbirini seven çift son kez birbirine sarılıp
Gözyaşı dökmeden ayrılır mı?

Gök gürültüsü de neymiş,
Gel de gör içimdeki figanımı.

Adı konmamış derde kim bulabilir çare?
Menzile koşar adım gitsem,
Vardığımda neye yarar;
Sen yoksan onca yara bere.

Kulağımda çınlar “Seni çok seviyorum” deyişlerin,
Kapı eşiğine gelip de “gitme ne olur” deyişlerin.
Pencereden son kez bakıp beni uğurlarken
Gözyaşın gönül yangınıma düşer;
Bilirim, çok severken.

Fıtratı, ahı, son bakışı…
Belki bundandır gönlümün her şeye rağmen
Seni kucaklayışı.
Kutsallaştırmadım, Rabbim şahit; hiçbir yanını.
Tarumar olmuş gönlüm cephesini seçemez,
Bir selamına muhtaç olup senden
Aşk dilenemez.

Yıllar sonra geldim kapına,
Zilde adın tek yazmıyor.
Kapında oynarken gördüm çocuklarını;
Sanki bana benziyor.

Olabilirdik, oldurabilirdik desem de
Kader karşı çıkıyor.
Tam gidecekken kapından,
Çocuğuna adımla seslenmen yok mu;
İşte o can yakıyor.

İpi kopan uçurtma misali
Gökyüzüne bir dua salınıyor.
Eyyy Rabbim, bu biçare ayaklarım
Senin çizdiğin yoldan
Bir milim şaşmıyor.