İçimdeki Aşk Yeter İkimize

Sana bu mektubu içimde kalan son hesabı kapatmak ya da seni geri çağırmak için yazmıyorum. Sadece ikimizin de bildiği, canımızı yakan o geçmişi nihayet ait olduğu yere, zamana bırakmak için yazıyorum. Biz bu yola can verdik ikimiz. Neler yaşandı, ne fırtınalardan geçtik, hatırla. Gözlerimizin önünde bu aşk can çekişirken içimden hep aynı soruyu sordum: Neden? Kim için, neyin uğruna değerdi bu acıyı yaşatmaya? Bir sebep bulamadım. Sen o gün o sevdadan vazgeçtiğinde, aslında bizi de yarım bıraktın. Ama bilmeni isterim ki, sen neyi yarım bıraktıysan ben içimde onu tamamladım. Aradan yıllar geçti. Zaman her şeyi eskitir derler ama bu aşk benim yüreğimde hâlâ ilk günkü gibi taze, hâlâ sevgi dolu. Ben o duyguyu senden bağımsız, kendi içimde büyüttüm ve korudum. Bugün geldiğim noktada, sen yoksan bile artık inan umurumda değil. Senin varlığının ya da yokluğunun bu sevdanın büyüklüğü karşısında bir hükmü kalmadı. İçimde taşıdığım bu aşk, o kadar büyük ve o kadar saf ki; o tek başına yeter de artar bile ikimize. Kendine iyi bak. Ben içimdeki bu zenginlikle, senin hiç bilmediğin o büyük sevdamla yürümeye devam ediyorum.