İçimdeki Afacan Şiiri - Kasım Kobakçı

Çevirme yüzünü, kaçırma benden,
Seni bilirim ben, ruhum derinden.
Unutulmuş bir soy, kayıp nesilsin,
Zifiri gecede, sönmez kandilsin.
*
Gam yükün, sinemi delip geçiyor,
Bu halin, gönlümde yara açıyor.
Yabancı sayılmam, ben de oradan,
Aynı o topraktan, aynı yaradan.
*
O taze çağımda, yası öğrendim,
Kahkaha atmadım, elem beğendim.
Koşup oynamadım, çayır çimende,
Neşe barınmadı, viran hanemde.
*
Bez bebek görmedim, topum olmadı,
Bir tahta at bile, bize kalmadı.
Kursakta düğümdür, o tatlı heves,
Erkenden kesildi, o gürbüz nefes.
*
Mahçupça büyüdük, boynumuz bükük,
Dumanı çektik biz, ciğerler sökük.
Kuru ekmek yedik, sabır katıkla,
Tanıştık erkenden, biz bu batakla.
*
Bir asi rüzgardan, hınç kaptım biraz,
Aşırdığım ateş, tükenmez avaz.
Şimdi, destanını dizerim tele,
Dökülsün dertlerin, sel gibi ele.
*
Gönlüm kırık benim, şu koca çarka,
Nereye istersen, çıkalım arka.
Saçım ak olsa da, ruhum tazedir,
İçimdeki afacan, bin yaşındadır.