Yine uykuyu haram ettin gözlerime.
Aklımı esir aldığı bu gecede, ben hâlâ onun kölesiyim.
Aldığım her nefesi sen diye içime çekerken,
yakıp içmeyi unuttuğum sigaralardan bile haberim yok.
Her yer duman altı.
Ben ise hayalinin evin içinde dolaştığını sanıyorum.
Gözlerim gördüklerinden bihaber;
bu gece de gözlerime uykuyu haram ediyorum
Yağmurdan sonra toprak kokarken,
ben seni buram buram çekiyorum içime.
Islandığını sandığım ellerim,
gözlerime varmadan ıslanıyor.
Aklımda binlerce “sen” var;
hangisini yazsam diye kendi kendime söyleniyorum.
Sonra sana yazmak istiyorum…
vazgeçiyorum.
Ve yine gözlerime uykuyu haram ediyorum .
Evin içinde dolanıyorum.
“Boş bir bardak su rahatlatır” diyorum.
İlk yudumda boğazımda düğümleniyor, yutamıyorum.
Bardağı tezgâha bırakıyorum.
Bu gece su bile haram diyorum kendime.
Başımı yastığa koyuyorum.
Gözlerimi kapatmadan önce
aklım yine binlerce seni sayıklıyor.
Yüreğime “sus” diyorum,
aklımla savaşa giriyorum.
Bu gece de gözlerime uykuyu haram ediyorum
Ne zor şey özlemek…
“Özledim” diyememek.
Hayaline sarıldığını,
burnumda buram buram tüttüğünü
söyleyememek.
Söylemek isteyip vazgeçmek..
içimdeki acının sahibinin değmediğini bilmek..
Kayıt Tarihi : 9.2.2026 23:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




TÜM YORUMLAR (1)