İçimde yanan şehir Şiiri - Agâh Tövbekâr

İçim yanıyor ama elimden hiçbir şey gelmiyor,
Sanki kalbimi ateşe atmışlar da
Ben uzaktan bakmak zorunda kalmışım…
Yanıyorum, ama söndüremiyorum.
Bir seni sevdim bu hayatta,
Bir seni koydum kalbimin en derinine…
Şimdi herkes gidiyor da
En çok senin gidişin üşütüyor içimi.
Geceler var ya geceler…
İnsan gece olunca daha çok yalnız kalıyor.
Bir isim dolaşıyor dudaklarımda,
Ama o isim artık bana ait değil.
İçimde bir şehir yanıyor,
Sokaklarında hatıraların dolaşıyor…
Her köşesinde bir gülüşün var,
Her duvarında sessiz bir vedan.
Ben seni öyle bir sevdim ki,
Kendimi unutacak kadar…
Ama sen giderken
Beni de alıp götürdün farkında olmadan.
Şimdi aynaya bakıyorum bazen,
Tanımadığım biri bakıyor bana…
Gözlerinde yorgunluk,
Kalbinde bitmeyen bir sızı.
İçim yanıyor ama elimden hiçbir şey gelmiyor,
Ne seni geri getirebiliyorum
Ne de seni kalbimden silebiliyorum…
Bir insanın başına gelebilecek
En ağır yalnızlık bu olsa gerek.
Belki bir gün duyarsın diye sustum,
Belki bir gün dönersin diye bekledim…
Ama zaman geçti,
Sen başka bir hayata gittin.
Ben ise hâlâ aynı yerdeyim;
Bir yarım sevdanın ortasında,
Bir hatıranın içinde,
Ve sana söyleyemediğim son cümlenin eşiğinde…
“Ben seni hâlâ seviyorum…” 💔

Tarih14/06/2000
Agâh tövbekâr

Kayıt:13/03/2026 12:20:00