İçimde koşan Çocuk Şiiri - Özgen Öz

Bir masal başlar orman içinde,
Adımı rüzgâr söyler gizlice.
Ağaçlar uzun, yollar ince,
Dünya durur bir an sessizce.
Toprak sıcak, ayaklar çıplak,
Çocukluğum kaçar önümden.
Gülüşü kalır tozlu yollarda,
Dizlerim yaralı, düşmeden.
Gökyüzü geniş, mavi derin,
Bakınca içim açılır.
Bulutlar oyun arkadaşı,
Hayal kurar, dağılır.
Bozkırda koşar atlar vahşi,
Yeleleri ateş gibi.
Kalbim çarpar göğsümde,
Özgürlük çağırır beni.
Ne sınır bilir ne durak,
Uzar gider o koşu.
İçimde bastırılmış yıllar
Atlarla bulur yolu.
Ay ışığı iner bir çiçeğe,
Gece masala dönüşür.
Sessizliğin içinde dünya
Beyaz bir sırla örtülür.
Uzaktan bir tren geçer,
Dumanı düşlere karışır.
Giden her vagon içimde
Bir yerden kopup ayrılır.
Rayların sesi ninni gibi,
Uykuyla uyanıklık arası.
Bir çocuk bekler camda,
Elinde yarım bir masal sayfası.
Gelincik tarlası kızıl kızıl,
Rüzgârla dans eder durur.
Buğday başakları eğilir,
Toprakla konuşur, susar.
Yaz sıcağı dizlerimde iz,
Kabuk bağlamış eski zaman.
Her yara bir oyun hatırası,
Her düşüşte yeniden kalkan ben o zaman.
Bir kuş geçer başımın üstünden,
Kanadı gölge bırakır.
Kalbim hızlanır o an,
Bir şey olur, içim yanar.
Tutku dediğin belki budur:
Koşmak, düşmek, yine sevmek.
Korkmadan açmak kalbini,
Kaybolmayı göze almak, gülerek.
Hissedebilmek masal gibi,
Bir çocuğun gözünden bakmak.
Dünya ne kadar kırsa da
İçindeki ateşi saklamak.
Ve gün biter, masal susar,
Ama kalır içimde izi.
Bir çocuk hâlâ koşar durur,
Özgür, tutkulu, delicesi.
Ve gece biraz daha koyulaşır,
Ama korkutmaz beni artık karanlık.
Çünkü karanlık dediğin şey
Masalların başladığı yerdir aslında.
Yıldızlar serpilir göğe,
Biri düşerse dilek tutulur.
Çocukluğumdan kalma o inatla
Hâlâ gökyüzüne inanılır.
Bir ateş yakılır içimde,
Ne üşütür ne yakar.
Sadece hatırlatır bana
Kalbin hâlâ hayatta olduğunu,
Hâlâ atabildiğini…
Rüzgâr saçlarıma dolanır,
Bir sır verir gibi eğilir kulağıma.
“Büyüdün ama unutmadın” der,
“Bu en zor olanıydı aslında.”
Toprak yine ayağımın altında,
Ama bu kez daha derin hissederim.
Her adımım bir seçimdir artık,
Her duruşum bir isyan,
Her yürüyüşüm biraz kader.
Bir nehir çıkar karşıma,
Suyu serin, sesi sabır gibi.
Ellerimi sokarım içine,
Geçmiş akar parmaklarımdan
Ama izi kalır avucumda.
Uzakta bir köy ışığı titrer,
Sanki biri hâlâ beni bekler.
Belki ben kendimi bekliyorumdur,
Yıllar önce yarım kalan yerimde.
Sabah olur yavaşça,
Masal bitmez, sadece şekil değiştirir.
Çocuk içimde uyanır yine,
Dizleri yaralı,
Ama gözleri hâlâ cesur.
Ve anlarım ki
Büyümek vazgeçmek değilmiş.
Hissedebilmek,
İçindeki çocuğu koruyarak
Dünyanın ortasında dimdik durabilmekmiş.
Ben hâlâ koşarım bazen,
Bozkırda, rüyada, içimde.
Atlar yorulsa da durmaz,
Kalp susmaz,
Masal bitmez…
Çünkü bazı insanlar
Bir kez masala dokundu mu
Ömrü boyunca
Gerçeği bile
Biraz şiirle yaşar.