İçimde Kanatlanan Boşluk Şiiri - Ayşe Uçar

aslında
hiçbir yere gitmek zorunda değildim
ama boğucu şehir ve insanların gürültüsü
kendimle savaşlar çekilir dert değil

aklım kalk gidelim derken
kalbim otur oturduğun yerde der
tersi de olur kalbim kalk gidelim der
aklım otur oturduğun yerde der
usandım! kendimden
dışardaki gürültüden

kaçmalıydım

kendimi de alıp
içimdeki boşluktan başka
gidilecek bir yer vardı da
sanki

nereye saklansam
her yerin bir anahtarı
anahtarı kullanan biri var
her duvarın ardında bir kulak
her kulağın gizli emelleri ve beklentileri
her gölgenin içinde bir göz
her gözün içinde haset kıskançlık

k a ç m a l ı y d ı m

sessizce sızarak içimdeki boşluğa
içimdeki boşluğun kör kuyusuna
kör kuyunun kalbinde atan yalnızlık
sessizliğin ve özgürlüğün
aynası

ve
hiçliğin özündeki gözbebeği

uyanırsam kendime
o anın içinde kalırım öylece
bir yıl bin yılda olsa ne fark eder
gerçek ve rüya arasında ki bu mekanda
geçmişin sırları kötülüğün laneti
kiri
pası
ve
karanlığı yok! yok!

sınırlar tehditler korkular endişeler değil
sadece ışığın yolu ruhun sakinliği var
sonsuzca huzurla

aslında
bu bir kayboluş yok oluş bir imha
bir kaçış bir sığınma öyküsü değil
kendini bulmanın var olabilmenin
içimdeki çiçeklenen sırrın çekirdeğin
can buluşu

kaçtım sonunda
kırıldı zihnimin katı kuralları kalktı üzerimdeki baskılar
zincirini koparmış deliler gibi koptu bileklerimde ki
şakırdayan zincirler

yaşasın! kendim yaşasın! öz güvenim
yaşasın! varoluşum yaşasın! ruhum
yaşasın ! kalbim

sonunda her arayış kendi iç dünyasını bulur
uçun! kuşlar uçun! uçuşun! uçuşun! rüzgârlanır semada kanatlarınız

810202500:45