İçimde Bir Bayramın Eşiği Şiiri - Mustaf ...

Arefe Gecesi

bir telaş var içimde
ama öyle market poşeti telaşı değil,
öyle bayram şekeri kuyruğu hiç değil,
bu, insanın kendine yetişemediği yerden doğan bir şey işte.

arefe diyorlar adına,
yarım kalmışlıkların arifesi belki de
ya da tamamlanamayan duaların
son bir kez dudaktan dökülme çabası.

ben mesela,
bu ramazan da
tam adam olamadım.

yine kızdım,
yine sustum gerektiği yerde konuşmadım,
konuşmam gereken yerde de
boş yere döküldüm kelimelere.

oruç tuttum, evet,
ama en çok dilimi tutamadım be kardeşim,
en çok kalbimi dizginleyemedim.

şimdi arefe.
şimdi o ince çizgideyim
affedilmekle yüzleşmek arasında.

annemin sesi geliyor uzaktan,
yarın bayram oğlum diyor,
ben hala içimdeki kırık oyuncakları sayıyorum.

çocukken ne kolaydı bayram,
bir çift ayakkabı,
bir de harçlık.
şimdi?

şimdi insan
kendi içinden geçemiyor.

birini affetmek mesela,
ya da kendini.
ikisi de aynı kapıya çıkıyor da
anahtar hep cebimizde unutulmuş gibi.

arefe akşamı
mezarlıklar kalabalık olur derler,
ölüler mi daha çoktur, diriler mi
orası belli değil.

ben de gittim bugün
iki dua ettim,
birini babama
birini de içimde ölmüş şeylere.

çünkü insan
sadece insanları gömmez toprağa,
bazen kendinden parçaları da bırakır orada
adı konmamış acılarla.

şimdi gece.
sokak lambaları bile biraz mahcup,
sanki onlar da oruçtan çıkmış gibi.

ben pencereyi açtım,
içeri biraz serinlik, biraz umut dolsun diye
ama umut dediğin de
öyle davetsiz gelmiyor her zaman.

yine de.
yarın bayram diyorum kendime,
belki bir şeyler değişir.

belki bir gülüş,
belki bir sarılma,
belki de sadece
geçti diyebilmek.

çünkü bazen bayram
şeker değil,
barışmaktır insanın kendisiyle.

ve ben,
bu arefe gecesi
ilk defa dürüst olayım diyorum.

çok yoruldum.

ama yine de
yarına inanacak kadar
inatçıyım.