İçeri Şiiri - Naki Aydoğan

İçeriye düştüm içeriye âlem tutuşur, içim yanar.
Sanatçı inerim insanların içine tutuklu.
Ünlü kaçarım insanlardan sanatımı icra edip.
Hücre arkadaşım menajerim sükûn eder.
İşverenlerim başımda gardiyanım dikilir.
Yandım bittim kül oldum tozlu raflarda albümlerim.
Üşürüm artık üşürüm ben dışarlarda uzakta kaldım.

İçeriye düştüm içeriye yol yolak bilmeden.
Şan şöhret uğruna benliğimden oldum.
Sevgilimin elinde insanların arasında sevilen.
Aileden kopmak koparılıp atılmak düşmek.
İçeriye düşmek.
Âlemden kurtulmak mahpusa girmek.
Koğuş ağasının insafına sığınmak.
Vay anam vay!

Yetiştiğim ortamdan çıkmak milletimden kopmak
Dışarıda kalmak derken
Âlemin içine düşmek ne malum pişmanlık.
Kim anlar beni ben beni yitirirsem.
Mutlaka bir çıkar yol vardır,
Sahneye çıkmak.
Sanatımla yargılanıp alkışlarla kovuşturulmak.

İçeri,
İçimle içerideyim.
İçsiz içerişiz ölünce kurtuluş yok,
Ebedi içeridesin.