İç İlacını! Şiiri - Şaban Durmaz 2

Sabırlı bir Elmas işçisi gibi okudum yıllarca
Göz kapaklarım akardı sayfalara
Zola'ya banyoda başlardım
Dickens'la kahvaltı eder
Ve rüyamda Tolstoy'la konuşurdum
Ve bir keresinde rüyamda Rus Çarı'nı gördüm
Terapiste anlattım Seans ortası
-Ne gerek vardı?-
Ve güldü
Yalnızlıktan dedi
Olur böyle şeyler

Ve sessizce odamdaki kitaplara gömülürdüm
Nastasya Philipovna'yı severdim
Prens Mişkin'i korurdum
Rogojin'i izlerdim
Dikkat et derdim
Bu Lebedev sevimli ama tehlikeli
Dostoyevski yer Çehov içer
Rüyamda Sylvia Plath'le sevişirdim

Ki
Hiç evden çıkmayan bir adam
Bence hiç kitap okumamalı
Dünyadan kopmuşsan
O hat kapanmışsa
Telefonların çalmıyorsa
Kimse arayıp sormuyorsa
Yalnızca kitaplar
Herkes bilir
Adamı delirtir
Boş boş bakarsın
Ve dünyanın neden romanlardaki kadar güzel
Ve hüzünlü olmadığını sorarsın kendine

Mesela Neden General İvolgin gibi biriyle
tanışamıyorum?
Mesela neden Madam Bovary sevgilim değil?
Mesela bir Filozof halkı eğitebilir mi?
Mesela bir Nihilist bir Fahişeye gönül verir mi?
Mesela Uzak bir akrabadan miras kalır mı?
Mesela benim gibi bir Yazar Nobel alır mı?

İşte o an gerçek dünya
Sana Doktor kaşelerinden seslenir:

İç ilacını!