O kadar seviyordum ki Seni, Gözünde değerimi yükseltmek içindi tüm Hatalarım.. Ve bitmeyen Kahramanlıklarım.. Kendimden ödün vermelerim.. Belki Sen de Seversin diyeydi... Kendim olmayan bir karaktere büründüm, benim karekterim kayığlardaydı.. Bana benzemeyen bir karakter Senin içindi... Kendim olmayan, asla kendimin yapmadığı şeyleri yaptı.. Belki benim olursun diye.. Ben bu fedakarlıkları yaparken, Sen yok oluyordun...
Aşk nereye kadar yaptırırdı insana bunları?
Ve bu yüreklilik miydi? Hiç bilmiyordum. Tek bildiğim Seni Sevdiğim için bir şeyler yapmaktı. Ama hataymış işte.. Şimdi anlıyorum da, kimse için kendini feda etmemek lazım ve kendinden hiç bir zaman ödün vermemek.. Pişmanım şimdi hem de çok. Çünkü hem Seni hem de Kendimi kaybettim.. Seni her zerremle sevdipim için yapmıştım herşeyi.. Ama can çekişiyorum, yüreğim öyle kırık ki... Öyle hırpalandı ki... Kırılmaktan artık birleşmiyor parçalar.. Daha ne kadar kırılabilir ki..
Neyse...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta