İbrahim Yılmaz Şiirleri - Şair İbrahim Y ...

Ey insanlar!
Ey dağları işitmez sananlar
Ey yalnız akan nehirler
Ey Gizemli eylül gülleri

Uzun bir hüzün yolcusuyum şu sosuz evrende
Önümde bakır rengi vadi uzanıyor alabildiğine
Çürümüş hazanın kokusu var buz gibi ellerimde
İçimde hasretinin yangın acısının duyguları var
Ben seni yorgun bu güz akşamında bekliyorum
Seni bu vadide bulamam diye çok korkuyorum.

Siyah saçları gamzelerini örtmüş cananın
Belli ki çok üzgün sürmemiş sefasını aşkın
Vuslat aşka kapalıysa kader aşka ne yapsın
Belli ki çok üzgün sürmemiş sefasını aşkın.

Soldu hayalinin resmi uzaklarda kaldı canan
Halbuki her gün için için o dur kalbimi yakan
Şimdi yalnız bir leyladır o, bana uzaktan bakan
Halbuki her gün için için o dur kalbimi yakan.

Solmuş yaprağa benziyor gül yüzünün sararmış resmi
Belli ki sende sevmişsin saklama gözlerinden belli
Her sevenin kalbini yakar, aşkının vuslat özlemi
Belli ki sende sevmişsin saklama gözlerinden belli.

Ne acılar ne mesafeler söndürür aşkın ateşini
Bu sonsuz aşkın hiç bir şey dindiremez hasretini
Öyle bir aşk ki bu, ancak seven kalpler bilir kıymetini
Bu sonsuz aşkın hiç bir şey dindiremez hasretini.

Ümidimi sevgine bağlamış kalbimde kader
Aşkına müştak sevdam sensiz olur heder
Kalbimdeki sızının sebebi aşkından eser
Aşkına müştak sevdam sensiz olur heder.

Ümidim kalmadı ne sevgiden ne dünyadan
Ömrümüz geçiyor seninle kavuşamadan
Ne hayallerimiz vardı bitti, yaşamadan
Ömrümüz geçiyor seninle kavuşamadan.

Ümidim kalmasa da seven gönül bekler o sevgiliyi
Allahtan ümit kesilmez vefalı kalbi bana teselli
Uzaklarda olsa da, sevdiğimin gönülden sevdiği belli
Allahtan ümit kesilmez vefalı kalbi bana teselli.

Ümidin bittiği yerde yüreğinde aşk biter
Bir mum gibi erirsin güneş kalbinde söner
İşte o zaman hayat karanlık geceye döner
Bir mum gibi erirsin güneş kalbinde söner.