İbrahim Yılmaz Şiirleri - Şair İbrahim Y ...

İnsanların çoğu kendi hayatını yaşamıyor
Ismarlama zoraki hayatı mecburen yaşıyor
Kuş kadar hür değil istediği yere uçamıyor
Ismarlama zoraki hayatı mecburen yaşıyor.

İnsanların çoğu bilmedikleri şeylere düşmandır
Vehimler akıllarını zapt eder
Kurgular, varsayımlar kirletir kalplerini
Acabalar, niçinler kuşatır gözlerini

Dünya ne bana kalır ne sana kalır
Dünya, dünyaya da kalmaz
Kıyamet var
Mahşer var
Vicdan merhametin aynasıdır

İnsan sevdi mi Allah için sevmeli sevdiğini
Diliyle değil yürekten söylemeli sevdiğini
Aşk gönül işidir, kalp bilir kimi seveceğini
Diliyle değil yürekten söylemeli sevdiğini.

İnsan sevince elbette özler
Uzaklardan bir haber bekler
Sevmese neden ve niçin özlesin ki
Neden ondan bir haber beklesin

Sevgi; Ezelden ebede akan ilahi bir nehirdir
Yürekten sevmek, ne şubata sığar ne de on iki aya
Mevsimler toz duman olur kusursuz aşk karşısında
Sevmek, içime huzur veren ferahlık ve kalbe şifadır
Dağlar bile dile gelip ses verir Şirin için Ferhat'a

İnsan sevmeyi bilenleri sevmeli
Aşkı oyun sananlara gönül vermemeli
Yoksa ömür boşa geçer
Seven gönül aşkı uzaktan hisseder

İnsan yürekten sevmişse bu aşkı kimse silemez
Aşkı kalbe Allah yazar sevmeyen aşkı bilemez
Başkasını gözü görmez dünyayı versen istemez
Aşkı kalbe Allah yazar sevmeyen aşkı bilemez.

İpek saçların sanki gurubun rengini kaplıyor
O menekşe gözler beni uzaklara çağırıyor
Şimdi kim bilir nerdesin bak yine kalbim sızlıyor
O menekşe gözler beni uzaklara çağırıyor.

İpek saçların ruhumda tüllenen bir akşamdır
Menekşe gözlerin aşkı bende gizli bir sırdır
Ne yaptıysam dinmiyor kalbimde o bir yaradır
Menekşe gözlerin aşkı bende gizli bir sırdır.