İbrahim Tetik Şiirleri - Şair İbrahim Tetik

Herbir insan,
Aday mükemmelliğe,
Dahası;
keşfedilmemiş nice istidat,
Kabiliyetler saklıdır onda....
Daha jiletinleri açılmamış,

Sînemde kor ateş,
Eritmekte gün gün beni,
Ne yar ne de kardeş,
Söndüremezler yanan yerini.....

Bir ben bir gölgem,

Dünyalar kadar,ümitlerim vardı,
Bitmez,tükenmez katlı,çok katlı umutlarım,
istikbalden beklentilerim,
Mâziye ise şikâyetlerim,
Derli toplu bir hayatım,
Dolu dopdolu geçen günlerim,

Değil hiçkimse sen,
Sen ise hiçkimse,
Yok seni daha iyi bilen senden,
Ki,sevmiyorsan sen kendini,
Neye yarar dünya seni sevse.....

Değilim yalnız bugün,
Yalnız'lığım yanım'da,
Bedenim ise,hasret'lere sürgün,
Firak'lar,hicran'lar kalmış,yalnız aklım'da.....

Kafamı aldım,iki elim arasına,

Gene bugün,düştün aklıma,
Bir daha baktım,tekrar hayat sayfa'ma,
Renk kattı hayalin,akıp gitmek'te olan hayatıma,
Gene bugün,düştün aklıma.....

Daldım,çıkılması zor mazi'ye,

Eski en eski hâtıralar,
Yeni yepyeni şimdi,
O zaman yaşanıp,mâziye karışanlar,
İstikbâlin yeşeren düşleriydi......

Mâzi istikbâlin aynası,

Gül bir kere,
Gülsün güller,
İnat mevsimlere,
Olsun bahar heryer.....

Olup salkım saçak,

Susmak,
En güzelidir Cevapların,
Olur anlayana vurulan bir şamar,
Atom bombası tesirlidir,
Yargılayan en büyük hâkim,
Susmak,

Ölüm soluk'luyor beden,ruh gitmek için heyecan'da,
Ansızın gelen azrail,kabul etmez misafir'liği,
Belli ki,alıp emaneti hemen gideceği,
Ruh ise ya esfeli safiline,ya da mekan kuracak melek'ler katın'da.....

Beden soğumaya başlar,bitmiştir artık sıcak'lık,