Farkındayım.
Ve farkında olup engel olamamak,
çözüm arayıp da bulamamak en ağır yüktür.
Kalpleri taşlaşmış,
kıymet nedir bilmeyen insanlarla yaşamak…
Çağı güzelleştiren de insandır,
çirkinleştiren de.
Bu cenneti
cehenneme çeviren de
yine insandır.
Mesele ne kadındır
Herkesin öldürecek cesareti vardı,
hem de aşkla, büyük bir serinlikle.
Acılar kol geziyordu sokak aralarında;
dile kolaydı söylemek,
ama mümkün müydü anlamak her yana sinmiş hüznü?
— Sevmek insanı yorar mı?
Yorar elbette, tosunum.
— Çok yorgun görünüyorsun…
Yorgunluğun en güzel hâli bu, tosunum.
Bir insanın sevebilmesi için
nedenlere ihtiyacı yoktur.
Ne kadar da vicdansız insanoğlu;
ne kolay kırıyor umutları,
ne de güzel yok sayıyor insan insanı.
Yarınlar yokmuşcasına.
Acımasız ve yabancı.
Her şey olacağına varıyor da
bir tek biz birbirimize varamıyoruz.
Hep bir eksiklik,
hep bir yitirmişlik
dolaşıyor aramızda.
Oysa bütün mesele
Korkuyorum.
Hem de çok korkuyorum.
Nereye gidiyor insanlık?
Ne bu gidiş böyle?
Nerede o kıymet bilen insanlar,
nerede o cesur âşıklar?
Kırılan bir kalbi
koparılmış bir papatyaya benzetirim.
Defalarca incinmiş küçük kalbimi
ancak böyle anlatabilirim;
başka türlü nasıl söylenir, bilmem.
İnsanı güçlü kılan da
karanlık kuyulara düşüren de sevgidir, tosunum.
En derin yaraları açan da o,
en derin yaralara merhem olan da.
Yani anlayacağın,
her şeyin ilacı zaman değil;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!