İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Kaçmış sofralarımızdaki taamların tadı tuzu.
Dinlenmiyor artık, fikri güzel gönlü güzellerin usu.
Zaim oğlu zalimler israf ettikçe ediyorlar,
Nimetlerin en büyüğü olan ekmek ile suyu.

Kalmamış içi dolu neşe ve mutluluklar.

Kadir kıymet bilmezsen olmaz!
Gönlün sevgi ve muhabbetle dolmaz!
Sevmeyi canı gönülden bilirsen,
Ayazlarda bile hiçbir gülün solmaz!

Kadir kıymet bilmezsen, hayatın olur zehir!

Oturunca sevdalılar sofrasına,
Kaşları yay misali bir güzel gördüm.
Ürkek bir yavru ceylan gibi bakınca ona,
Aşkın gergefinde sevdamı ördüm.

Biraz hasbihal edince sevda üzerine,

Bir hiç uğruna boşu boşuna dostluğu bitirenlerle,
Variyetli olmasına rağmen, yardıma ihtiyacı olanlara yardım elini uzatmayanlarla,
Dost olduğunu söyleyip de dostlarının neşe ve üzüntülerini paylaşmayanlarla,
İnsan görünümlü azgın canavarlarla,
Kavgalarım var derunumda!

Ey güzel insan sen sen ol!
İnsanı hayata bağlayan, umutlarını hiçbir zaman yitirme!
Asil ve yufka gönlünün, aşk ve şevkini bitirme!
Sayılı ömür miadın bitinceye kadar,

Zemheri soğuklarındayım.
Gönül kapılarım ardına kadar açık.
Ellerim cebimde kara kara düşünüyorum.
Deliler misali kendimle konuşuyorum.
Uçmakta zorlanan bir serçe gördüm.
Usulce yaklaştım ona.

Dur gitme!
Gidersen ben tedricen biterim.
Çok naz edersen,

Keşke, seni gönlüme sultan, başıma taç etmeseydim.
En ulvi duygu ve düşüncelerimi seninle paylaşmasaydım.
Sen, sıkıntı ve kederlere duçar olmayasın diye,
Her şeyine seve seve aşk ve şevkle katlanmasaydım.

Keşke, senin için en şirin uykularımdan feragat etmeseydim.

Kim, boşu boşuna berrak suları bulandırıyorsa,
Kim, boşu doluya, doluyu boşa vuruyorsa,
Kim, fikri güzel, gönlü güzelleri yoruyorsa,
Kim, “Alta kalanın canı çıksın”diyorsa,
Kim, tüyü bitmemiş yetimin hakkını yiyorsa,
Kim, işi ehline vermiyorsa,

Denemediğim yol kalmadı
Ne yaptıysam olmadı, olmadı, olmadı!
Ne gülüyor güleyim ne de ağlıyor ağlayayım!
Yediği önünde yemediği arkasında!
Bir dediği iki olmadığı halde,
Suratından düşen bin parça!