bende son bahar gibi dökerim yapraklarımı
kışa dalsız yapraksız girerim
ilk baharda güneşi karşılar
yükümden kurtulmuş yaza yeniden doğarım
yaz mevsimi tepemde güneş
çıktım üzülmeden bede ki
beni kaybetmeden
kimseye gönül borcum kalmadan
yalancı olamayan hayattan
gerçeği görüp ne istediğimi bilerek
sevmeyi bilerek
Kırmıyorum artık seni
Her kırdığım da senden
Çok ben perişan oluyorum
Okadar kızıyorum ki kendime
Seni bu kadar çok severken kırdığıma
Seni ve kendimi bu kadar perişan
bensizlik perişan ettiyse birini
beni neden kaybetti
benim bedenim uzaklaştıysa
bedenin bedenimle neden uyuşmadı
bir sor kendine
güneşin benle battıysa
gönül doymuyor insanlık kavrulmuyor
bütünlük bozulmuyor
akacak kan damarı besliyor
kimse kötülük yapmıyor
cana kıymıyor ihanet etmiyor
birbirine değer veriyor
gecen karanlık gece geç
bir vakit
gece hasret gece aç
gece ruhun bedenini terk ettiği saat
gece sabaha uyanıp uyanamayacağın vakit
gece uzun uyuyamadığın için
bir umuda uyanırım her sabah
karanlık gecem
sabaha olan umudumla aydınlanır
sabah uyandığımda bir sonraki sabaha
kalır umudum
öylede geçip gidiyor günler
değer seni senden eden
değersizlik bedenini gevşeten
kaskatı kesilen vücudun
verdiğin değerle gevşemiyor
bir damla yaş bir şey ifade etmiyor
susan bir dilin üstündeki göz çok şey ifade eder
Bir sabah uykusuz bir
Gecenin sabahı
Derin düşünüp mutsuzluğun
En dibinde kaybolup gitmişken
Derin bir uykuda sevdiğim
Benden habersiz umarsız
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!