Çoban İbraam Şiiri - Aydın Ahmet

Üç beş yoz davarı karşıki köyde
Gütme demedim mi sana ibraam
Elin otlağından kime ne fayda
Gitme demedim mi sana İbraam

Ne işin var idi senin yabanda
Ben de tembihledim seni baban da
Bu kadar da inat olmaz adamda
Etme demedim mi sana ibraam

Salmışsın tarlaya onca davarı
Ne ekini goymuş, ne de avarı
Bekçinin üstüne yaşlı zağarı
Yetme demedim mi sana İbraam

Meydan okur gibi cuğara yakıp
Fos bildin galiba boyuna bakıp
Sakın ha bekçiyi çimdirip, kakıp
İtme demedim mi sana İbraam

Millete efelik yapayım derken
El alem bakışmış sen dayak yerken
Horozluk edip de herkesten erken
Ötme demedim mi sana ibraam

Ne bubanı ne de beni dinledin
Hep kendin çığırdın kendin söyledin
On kişiyi birden haklarım derdin
Atma demedim mi sana ibraam

Ben yetişmeseydim n’olurdu halın
Yarmışlar kafanı, kırılmış dalın
Önüne gelene fiyaka çalım
Satma demedim mi sana İbraam

Ben diyeyim yine sen ört üstünü
Belle düşmanını, anla dostunu
Kaya kovuğuna koyun postunu
Atma demedim mi sana ibraam

En başta oraya gidişin hata
Bunların alayı çetedir çete
Senin bu titremen korkudan öte
Sıtma demedim mi sana ibraam

Ahmak olamaz ki sen gibi biri
Çakal arıyorsan, köyde bir sürü
Kim ne derse desin yolundan yürü
İtme demedim mi sana İbraam

İş bura varınca açtın gözünü
Akıl başa geldi, dövdün dizini
Benden başkasının acı sözünü
Tutma demedim mi sana ibraam

Tutarsın tutmazsın keyifin bilir
Sonunda yediğin dayakla kalır
Seni çok gandırıp, kışkırtan olur
Yutma demedim mi sana İbraam

Bu da gelir geçer, günler atlanır
Gurur dinlemez de gönül katlanır
İt ile eyleşen çabuk bitlenir
Yatma demedim mi sana İbraam