Huzurun Kıyısında Şiiri - Serpil Koçar

Huzurun Kıyısında

Bir sigara yaktım,
geçmişin tozlu raflarını araladım.
Anılar dağıldı önüme,
ama kalbim fısıldıyordu:
“Artık huzuru ara.”

Bir sahil kasabası düşlüyorum,
küçük beyaz bir ev,
önünde begonviller,
rüzgâr saçlarıma dokunurken
güneş denize veda ediyor.

Bahçede semaver kaynıyor ağır ağır,
ince belli bardakta çayım
içimde dinginlik,
çayın dumanı göğe yükselirken
hayallerim yıldızlara karışıyor.

Verandada oturmuşum,
kalem elimde, defter önümde,
gökyüzüne yazıyorum dizelerimi;
her yıldız bir mısra,
her gece bir şiir oluyor.

Bazen hayalimde
sessizce yanıma geliyorsun,
omzuna yaslıyorum başımı,
yüreğim usulca çarpıyor
çünkü huzurun adı sensin.

Yolunu gözlediğim sevgili,
belki de seninle tamamdır hayat;
ne acı kalır geride,
ne kırgınlık,
yalnızca paylaşılan bir nefes.

Güller açıyor bahçemde,
her biri umut kokuyor,
kırmızısı kanı değil sevgiyi hatırlatıyor,
ve ben öğreniyorum:
huzur bazen bir çiçeğin içinde saklıdır.

Gece çökerken kasabaya
çay biter, şiir tamamlanır,
başımı yine omzuna yaslarım
ve fısıldarım:
“İşte, aradığım hayat bu.”

Ve bilirim, yalnızlık
her zaman acı değildir;
kendi sessizliğinde büyüyen
derin bir huzur vardır
ruhu besleyen, kalbi onaran.

O sessizlikte bulurum
kendimi, yolumu, yarını.
Kimseye muhtaç olmadan
bir yıldız kadar özgür,
bir dalga kadar sonsuz olurum.