9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Ansızın, kapıyı çalan hakikatin,
Paslı demir tadındaki, saatlerini,
Hiç tatmamışken daha,
Dişlerimizle, kemirmiştik boşluğu.
Benlik sancıları doğurmuştuk kendimizce.
*
Çorak kışlardan, gayrı ne dururdu ki,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta