Huzur Aramakla Geçti Günlerim

HUZUR ARAMAKLA GEÇTİ GÜNLERİM

Huzur aramakla geçti günlerim,
Bir ömür boyu kalbimin kıyılarına vurdum,
Kimi zaman bir rüzgâra bıraktım içimi,
Kimi zaman geceye anlattım sustuklarımı…
Duydular mı bilmem,
Ben her defasında biraz daha eksildim,
Biraz daha büyüdüm içimdeki yaralarla.
Yollar uzadı, kaldırımlar benden habersizdi,
Her adımımda bir hatıra çöktü omzuma,
Ben geçmişle geleceğin arasında
Yalnızca kendimi taşımaya çalıştım.
Bazen canım yandı, bazen umut tuttu elimden,
Gölgeme sarıldığım oldu
Bir de suskunluğuma…
Huzur mu?
Bir dağın eteklerinde bekleyen bir çocuk gibiydi;
Yaklaştım, kaydı elimden…
Dokundum, dağıldı…
Yine de vazgeçmedim aramaktan,
Yine de içimde bir yer,
Belki bu kez" dedi her karanlık çöküşünde.
Geceler çoğaldı, ben çoğalamadım,
Yıldızlara sığındım bazı zaman,
Bazı zaman bir şarkının içinde sakladım kırgınlığımı.
Kelimelerim yoruldu, ama susmadı gönlüm,
Çünkü huzursuzluk bile
Beni hayatta tuttu kimi an.
Huzur aramakla geçti günlerim,
Ama fark ettim ki…
Huzur dediğim şey,
Ne bir elde,
Ne bir şehirde,
Ne de bir omuzda saklıymış.
O, içimdeki çocuğun gözyaşlarını silince,
Affedemediklerimi azıcık affedince,
Gitmeyi bildiğim kadar,
Kalabildiğimde var olmuş meğer.
Şimdi…
Yıllarımı alan arayışın kıyısında durup
Kendime gülümsüyorum hafifçe:
Huzur, hep seninleymiş de
Sen kendinle barışmayı beklemiş…”
Ve ben,
Bunca yılın ardından
Yorgun ama dimdik bir kalple
Bir kez daha yürümeye başlıyorum.
Çünkü biliyorum:
Huzur aramakla geçen günlerim,
Huzuru bulmaya giden yolun ta kendisiymiş…
Hamit Atay