Hüzünlüysem Sebebi Var...

Diyorlar ki dünya bozuk; bozuk olan beşer, düzen
Bir zamanlar hayli şendi, şimdi harâb, gör, sol yanım.
Insan haddi aşmış, yazık! Nâm bekliyor ezen, üzen
Dertli için dal tükendi, bu yüzdendir hüznüm benim.

Cakal dolu her yanımız, paçamızdan çekiyorlar
Ortadoğu kan kokuyor, talan edip yakıyorlar
Bağımıza bahcemize zehir-zakkum ekiyorlar
Derdiğimiz hep dikendi, bu yüzdendir hüznüm benim.

Mazlumların hâmisiydik, içimizde yoktu fesat
Anladık ki bu zamanda makbul amel şer, kabahat
Düştük, göremedik bir gün rahat
Kalbe hakim olan kindi; bu yüzdendir hüznüm benim.

Irak, Filistin, Suriye; kanar durur içten içe
Diyorlar ki; sessiz kalın, siz de ortak olun suça
Her yangına koşar olduk; bağrımızı aça aça
Kardeş "kalleş", dost "hâin"di; bu yüzdendir hüznüm benim.

Ben çalarım ben söylerim, feryadımı yoktur duyan
Baktım şöyle etrafıma; gördüğüm hep yılan çıyan
Dedim, gönül eğ başını, sessiz sessiz haline yan
Umut benden de bedbindi, bu yüzdendir hüznüm benim.

Aradığım bir teselli; gel beraber ağlayalım
Bölünmüşüz parça parça; söyle, nasıl bağlayalım?
Azrail’e selam gönder, bir irtibat sağlayalım
Haklı olan korktu, sindi; bu yüzdendir hüznüm benim...

Demeyin ki bu ne kasvet? Ye’se düşme diyen sendin
Bir kaç selde çöktün kaldın; yer’le yeksân olmus bendin
Bîçâreye kızıyordun, ne tez yıkıldın, tükendin
Filim koptu, perde indi; bu yüzdendir hüznüm benim...