Hüzün Orororyosu Şiiri - Engin Topkan

I.
Gecenin ufkunda simsiyah koro,
Nefesle başlıyor bu oratoryo.
Zamanın kalbinden damlayan hüzün,
Çökmüştür üstüne fani gökyüzün.

II.
Her harfi tırnakla kazdım derinden,
Bir feryat koptu bak sükût yerinden.
İlmek ilmek ördüm bu kör düğümü,
Gözümle gördüğüm, dille sustuğum.

III.
İğne oyasıdır ruhun sızısı,
Alna ilmek ilmek düşen yazısı.
Hangi tele değsen kalbimi sızlar,
İçimde ağlaşır yetim duygular.

IV.
Gözyaşı şefidir bu dilsiz sesin,
İçimde biriken derin nefesin.
Her dize bir nota, her nefes bir ah,
Hüzünle son bulur açılan sabah.

V.
Gurbetin türküsü çöker sesime,
Bir veda şarkısı siner tenime.
Kırık bir kemanın feryadı gibi,
Çatlak bir aynada ruhun en dibi.

VI.
Dünya bir sahnedir, acı bir perde,
Bulunmaz teselli gökte ve yerde.
Kendi ellerimle işledim yası,
Vurdu sabredeni dert fırtınası.

VII.
Yıkık duvarların nemli taşında,
Bir ömür eridi ekmek aşında.
Gördüğüm her rüya hüzne uyanır,
Kalp bu ağır yükü gerçeklik sanır.

VIII.
Düğümler atıldı ince ve narin,
Yarası derindir her doğan yarın.
Umut sökülürken kenar süsünden,
Bize kalan budur hüznün sesinden.

IX.
Sahnede soluyor son soluk ışık,
Duygular karmaşık, yollar dolaşık.
Kelimeler bitti, sustu çalgılar,
Zihnin dehlizinde durdu algılar.

X.
Son buldu bu şarkı, bitti bu feryat,
Kendi şarkısıyla yoruldu hayat.
Oratoryo biter, kalır gölgesi,
İnsana mirastır hüznün nefesi.

ENGİN TOPKAN (27.07.2026)

Engin Topkan
Kayıt Tarihi : 27.07.2026 10:42:00