Hüzün Limanından Şiiri - Ayhan Yaymaz

Sükûtun surlarında yankılanır ayak sesim
Gece, siyah bir şal gibi örtülür üzerime.
Hangi maviliklere değdiyse bu nefesim
Bir avuç kül bıraktı çaresiz kederime.

​Kırık bir yelken gibi kalakaldım ortada
Fırtınanın unuttuğu o ıssız kucakta ben
Ufku yırtan hüzündür içimdeki haritada
Ayrılık bir hançerdir, çekilmez bu bedenden.

​Kıyıya vuran dalga söyler benim adımı
Denizler sürmeden önce gözlerine yaşını
Zaman bir cellat gibi keserken muradımı
Hangi taş bağrına basar bu yorgun başımı.

​Demir attım ben artık hayalin ötesine
Ne bir liman bekler beni, ne de bir nazlı melike
Sığınmışım yalnızca duaların sesine
Ömür dedikleri şey, zaten bir anlık leke.

​Ey rüzgâr, Al götür de bu kırık mısraları
Yârin kapısına dök, çileyle harmanlansın.
Biz ki geceye gömdük o en tatlı baharı
Varsın artık bu yürek ebediyen yansın..