Hüzün Kitabı Şiiri - Adem Efiloğlu

Bu kırlaşan saçların her yanı biraz ahtır,

Söylesene acımın hesabını kim verir.

Öyle fesat belleme su-i zan çok günahtır

Şu geçmeyen sancımın hesabını kim verir.

Ben hüzün kitabını yaşayarak yazmışım.

Her acının içine mezarını kazmışım.

Bir ömür yaşadım ki ne ana var ne baba,

O kadar örselendim boşa geçti her çaba,

İçimde ne dertler var sığamadı bir kaba,

Ben hüzün kitabını yaşayarak yazmışım.

Her acının içine mezarını kazmışım.

Söylemek kolay değil yaş on iki yetimdim,

Herkes bahar yaşarken ben hazandım, bitimdim

Ömür boyu sır tuttum fazlasıyla ketumdum,

Ben hüzün kitabını yaşayarak yazmışım.

Her acının içine mezarını kazmışım.

Çocukluk mu hakeza yaşamadım görmedim,

Doya doya eğlenip bir gün sefa sürmedim,

Anne baba şefkati bir tadına varmadım,

Ben hüzün kitabını yaşayarak yazmışım.

Her acının içine mezarını kazmışım.

Kavgaların içinde heba oldu gençliğim,

Hiçbir değer görmedi yitip gitti hiçliğim,

Sevgiye doyamadım tükenmedi açlığım,

Ben hüzün kitabını yaşayarak yazmışım.

Her acının içine mezarını kazmışım.

Ve vazife çağırdı asker oldum vatana,

İki evlat bahşetti ne desem bu ihsana,

Adem oldum sabrettim bunca çile hüsrana,

Ben hüzün kitabını yaşayarak yazmışım.

Her acının içine mezarını kazmışım.

Adem Efiloğlu

20 Mayıs 2026

Saat.16.50