Hüzün Dalgaları Şiiri - Melahat Çetinkaya

HÜZÜN DALGALARI

Bir sonbahar hüznü var ki içimde
Dövüyor dalga dalga yürek sahillerimi
Yalnızlığım devleşiyor gittikçe.
Gecekondu bölgesinde gökdelenler misali.
Duvar ördü dört yanımda acılar.
Korkuyorum ölesiye,uçup gidecek diye
Can kuşum kafesinden sessizce.

Duygularım alabora denizde
Hüzünler akrep gibi
Zehirler bedenimi ve düşlerimi.
Kör bıçaklar saplanır
Kalbimin ortasına.
Kanadıkça sarılır boğazıma
Bir kızıl yangı…
İşte orada,
Çıplak ayaklı,
Gülüşü kuytuda saklı,
Bir çocuk ağlar içimde.
Cam gibi kırılgan,
Narin mi narin,
Korkarım dokunmaktan.

Bu gece,yerden göğe
Bir baykuş çığlığı yükselir
Gönlümün çatısından
Hayatsa kör pencere.
Hüznüm ışığımı alır
Götürür uzaklara.
Bana tortusu kalır acı kahve tadında.

Gökyüzünü eşkıyalar kuşatmış
Güneş firarda mı ne ..?
Yıldızları toplayıp,
Hüzün ekmişler yerine.
Uzattım ellerimi,
Doğurgan seherlere ,
Tutunamadım güneşe.

Bir mucize olsa,
Cemre düşse yüreğime,
Baharı müjdeleyen.
Yağmur başlasa birden
Süzülse gözlerimden
Gökkuşağı renginde.
Mutluluk sırılsıklam
Dokunsa yüreğime
Arıtsa hüzünlerden beni bu gece.

Bir kedi yavrusu gibi ,
Sokulsam sevginin kucağına usulca,
Dayasam dudağımı,hayat tasına,
İçsem yudum yudum ve doyasıya.

Şiirim gelse …
Tutup elimden ,
Götürse beni yitik sevdalara.
Bu kısır döngü bitse,
Hüzünler çekip gitse .
Giyip can yeleğimi
Kulaç atsam yeniden
Mutluluk denizinde …

MELAHAT ÇETİNKAYA