Hüznün Kokusu Şiiri - Güven Küçük

​
​Zamanın tozlu raflarında saklıdır o eski hüzünler,
Hangi yöne dönsem, karşımda hep o yaralı dünler.
Rüzgâr saçlarını savurur gibi eserken bu ıssız boşlukta,
Yalnızlık, sahipsiz bir kuş misali çırpınır bu yoklukta.
Sen dindi sanma; gidişin ruhumu her gece inceden ezer;
Özleyince sızlar burnun direği, öperken kokladıysan eğer.

​Mektupların sararmış köşelerinde gizlenir o eski mühür,
Hangi hatıraya dokunsam, sanma ki bu deli gönlüm hür.
Hangi kelimeye sarılsam, ucu gelip hep sana dayanır,
Ruhum, her gece senin o eşsiz hayalinle uyanır.
Bir hayalet gibi yokluğun, her gece uykularımda gezer;
Özleyince sızlar burnun direği, öperken kokladıysan eğer.

​Gecenin en siyahında, parmaklarım boşluğa değer,
Dünya, ucu kırık bir kalemden ibaretmiş meğer.
Sönük ışıklar altında, hayalinle yürürüm karanlıkta,
Bin bir ah gizlidir, o her nefes alışta ve her hıçkırıkta.
Bütün yollarım kapalı; hasretin her bir çıkışı keser;
Özleyince sızlar burnun direği, öperken kokladıysan eğer.

​Gözlerin, mühürlenmiş bir yasak gibi durur hala karşımda,
Eski bir şarkı nakaratı gibi döner durur şu dertli başımda.
Hangi kapıyı aralasam, ardında senin o sessiz gölgen,
Bir cellat gibi çöker üzerime, koptuğun o en ince yerden.
Vuslatın imkânsızlığı, bu yaralı gönlümü her saniye üzer;
Özleyince sızlar burnun direği, öperken kokladıysan eğer.

​Mevsimler çoktan soldu; bahçedeki o son gül de kurudu,
Seninle kurduğum o hayaller, bugün birer birer yıkıldı.
Gönlümün mezarlığına gömdüm, o en büyük umutlarımı,
Rüzgârlara fısıldadım, sana dair o en derin korkularımı.
Sensiz geçen her saniye, ömrümü ilmek ilmek çözer;
Özleyince sızlar burnun direği, öperken kokladıysan eğer.

​Yollar, yorgun bir yolcu gibi serildi bugün önüme,
Hangi adımı atsam, bir düğüm daha atılır bu kör düğüme.
Valizimde sadece senden kalan o keskin, o derin koku,
Zihnimde ilmek ilmek işlenmiş, o en sarsıcı hasret doku.
Yokluğun zehirli bir hançer olmuş, her gece bağrımı deşer;
Özleyince sızlar burnun direği, öperken kokladıysan eğer.

​İsyanım, kendi sessizliğimde yankılanan o büyük vaveyla,
Aklımda kalan son hatıran; solgun bir yüz ve tek bir elveda.
Parmak uçlarımda hala o son dokunuşun buz gibi izi,
Kimseler bilmez içimizdeki, bizi bizden alan o gizi.
Hatıranın ağırlığı altında, kalbim her gün biraz daha bezer;
Özleyince sızlar burnun direği, öperken kokladıysan eğer.

​Artık mühürlendi bu sevda, kapandı o en yaralı defter,
Geriye sadece bir sızı kaldı, her hatırada bin bir keder.
Kendi küllerimden yeniden doğarken bu ıssız dünyada,
Adını bıraktım, o ucu yanık, o en dertli ve eski hatırada.
Bu bitmeyen ayrılık, her gün kaderimi baştan aşağı çizer;
Özleyince sızlar burnun direği, öperken kokladıysan eğer.